پلوتون جهاني پويا و فعال شناخته شد

پلوتون جهاني پويا و فعال شناخته شد
 

به گزارش خبرگزاري مهر، تصاوير هابل نشان مي دهند اين جهان يخي با رنگ يكنواخت در واقع از لكه هاي رنگي متعددي برخوردار است و نيم كره شمالي آن رو به درخشان شدن گذاشته است بر اساس تحقيقات هابل، اين جرم كه زماني دورترين و نهمين سياره منظومه خورشيدي به شمار مي رفت و اكنون از مقام سياره بودن به يك سياره كوتوله تنزل مقام پيدا كرده است، به هزاران دليل ناشناخته نسبت به دو سال گذشته تا حد قابل توجهي قرمزتر شده و در منطقه استوايي آن مي توان لكه اي بزرگ و درخشان را ديد كه منشا آن ناشناخته است.


به گفته مايك براون از دانشگاه كلتك تنها اجرام منظومه خورشيدي كه در سطح آنها مي توان تغييرات عمده و شديدي را مشاهده كرد مريخ و زمين هستند كه در حال حاظر تغييرات مشاهده شده در پلوتون قابل توجه تر از هر جرم ديگري در اين منظومه است. تصاوير هابل در عين حال نقشي كليدي در هدايت و تعيين مسير كاوشگر سياره اي New Horizons كه در سال 2006 پرتاب شده و در جولاي 2015 به پلوتون خواهد رسيد، به عهده دارد. اين كاوشگر با چنان سرعتي از كنار پلوتون عبور خواهد كرد كه تنها قادر به ثبت تصاويري از يكي از نيمكره ها و بخشهاي محدودي از آن خواهد بود.


بيش از 350 تصوير توسط هابل در سالهاي 2002 و 2003 به ثبت رسيده اند اما اين تصاوير به اندازه اي دور هستند كه تصوير پلوتون در ميان آنها تنها از چند پيكسل وسعت برخوردار است به همين دليل دانشمندان با استفاده از شبكه اي از رايانه هاي به هم پيوسته موفق به دستيابي به تصويري با وضوح بالا از پلوتون شدند.


پلوتون از مداري كاملا نامتعارف برخوردار است و هر سال آن برابر 248 سال زميني است. اين جرم در سال 1989 در نزديكترين موقعيت خود از خورشيد قرار گرفت و به اندازه اي گرم شد كه يخهاي نيتروژني و مونوكسيد كربني آن ذوب شدن را آغاز كنند اما هنوز به اندازه اي منجمد است كه حرارت آن از منفي 396 تا منفي 378 درجه فارنهايت ثابت باقي مانده است.



در مقايسه با تصاويري كه در سال 1994 توسط هابل از اين جرم به ثبت رسيده است، اتمسفر پلوتون دو برابر شده و فشار اتمسفري آن يك ميليونيوم اتمسفر زمين است. محققان همچنين نوار متحركي از بخار منجمد نيتروژن را بر روي سطح پلوتون مشاهده كردند كه از قطبي كه در معرض نور خورشيد قرار دارد به سوي قطب تاريك حركت مي كند.


بر اساس گزارش ان بي سي، پس از ثابت باقي ماندن وضعيت اين جرم به مدت 50 سال، اخترشناسان همچنين مشاهده كردند رنگ سطح اين جرم 20 تا 30 درصد قرمزتر شده است كه به گفته اخترشناسان اين تفاوت نمي تواند ناشي از خطاهاي تلسكوپي باشد زيرا رنگ قمرهاي پلوتون كه در تصاوير ديده مي شوند همچنان ثابت باقي مانده اند.

 

منبع:هوپا

ديدن اجسام پشت ديوار هم امكان‌پذير شد

ديدن اجسام پشت ديوار هم امكان‌پذير شد
 
 
ديدن اجسام پشت ديوار هم امكان‌پذير شد
ديدن اجسام از پشت موانع، يكي از آرزوهاي بشر در طول تاريخ محسوب مي‌شود. به تازگي فيزيك‌دانان موفق شده‌اند با پيش‌بيني الگوي پراكندگي پرتوهاي نور عبوري از مواد مات، تصوير اجسام پشت آنها را بازسازي كنند.

بهنوش خرم‌روز: شايد فكر كنيد فناوري تازه رويت اجسام از پشت اجسام كدر همان استفاده از پرتوهاي ايكس باشد، اما اين طور نيست. اين روش، راه تازه‌اي است كه براي انتقال تصاوير ساده از ميان اشيا كدر با استفاده از نور معمولي پيدا شده است. فيزيكدانان از اين روش براي انتقال تصوير از ميان شيشه‌اي كه با رنگ پوشانده شده استفاده مي‌كنند.


هر جسمي يا شفاف است، يا كدر محسوب مي‌شود،‌ يعني ما نمي‌توانيم از پشتش چيزي ببينيم؛ و يا كمي مات است و مي‌تواند بعضي نورها را از خود عبور بدهد. با اين حال،‌ نور هنگام عبور از شبكه‌بندي اتمي اين مواد مات، پراكنده مي‌شود و فيزيكدانان معتقدند همين مسئله،‌ نكته كاربردي براي ديدن اشيا از پشت اجسام كدر است.


به گزارش نيوساينتيست، در سال 2007/ 1386 آزمايشي براي تمركز نور و عبور آن از پوست تخم‌مرغ و دندان انسان ترتيب داده شد كه نشان داد چنين كاري عملي نيست. اما اين بار فيزيكداني به نام سيلوين گيگان با همكارانش در موسسه فيزيك و شيمي صنعتي پاريس،‌ موفق شده براي اولين بار تصاوير ساده را از اجسام كدر عبور دهد به طوري كه در طرف ديگر بتوان تصوير را ديد.


رسيدن به تصوير
اين گروه با معكوس كردن فرايند پراكنده شدن نور،‌ توانستند از نوري كه از لايه‌هاي رنگي و كدر عبور كرده بود، تصوير را بازسازي كنند. فرايند پراكندگي نور پيچيده است، ‌اما پيش‌بيني‌پذير هم هست،‌ چون يك موج نوري مشخص هميشه يكسان پراكنده مي‌شود.


نحوه‌اي كه هر شي نور را پراكنده مي‌كند به عنوان ماتريس انتقال آن شي شناخته مي‌شود. به گفته گيگان، اگر لايه رنگ را به عنوان يك ماز براي نور در نظر بگيريم،‌ آن وقت مي‌توان ماتريكس انتقال شي را به صورت نقشه در نظر گرفت.


گروه گيگان با 1000 بار تاباندن باريكه‌هاي ليزر ضعيف،‌ توانستند ماتريكس انتقال شيشه رنگ‌شده خودشان را به دست بياورند،‌ بدين صورت كه شكل باريكه ليزر را هر بار با استفاده از يك تعديل‌كننده نور فاصله‌اي تغيير مي‌دادند.


تعديل‌كننده نور فاصله‌اي همان دستگاهي است كه براي كنترل نور خروجي ويدئو پروژكتور به كار مي‌رود. در طرف ديگر شيشه كدر هم يك دوربين‌ ديجيتال الگوهاي متفاوت پراكندگي نوري كه در هر زمان توليد مي‌شود را تشخيص مي‌دهد. با مقايسه آن‌چه دوربين با اعمال تغييرات روي باريكه ليزر مي‌بيند، ماتريكس انتقال شي با رنگي كه دارد محاسبه مي‌شود.


تصوير نامرئي
بدين ترتيب،‌ اگر يك تصوير ساده به شيشه رنگي تابانده شود، يك فرد عادي مي‌تواند تنها درخششي را در آن حس كند. اما با دانستن ماتريس انتقال، اين گروه مي‌توانند كد رد كم‌نور و نامشخصي كه به دوربين ديجيتال مي رسد را شناسايي كنند و به تصوير مورد نظر برسند.


گيگان در اين مورد مي‌گويد: « وقتي ماتريس انتقال شناخته شده باشد، بازسازي تصوير به سرعت عملي مي‌شود. بدين ترتيب ما مي‌توانيم به تصويري را كيفيت برسيم.»


با اين حال تصاويري كه در اين آزمايش‌ها مورد استفاده قرار گرفتند بسيار ساده بودند و هنوز تا رسيدن به امكان انتقال تصاوير جالب زمان زيادي مانده است. تصاوير به كار رفته 256 پيكسلي بودند و با بالا بردن پيكسل‌ها،‌ كيفيت تصوير بازسازي شده به سرعت كاهش مي‌يابد چون نسبت سيگنال به نويز كاهش مي‌يابد. با اين وجود به گفته گيگان هنوز جا براي پيشرفت با مطالعات بيشتر در اين زمينه وجود دارد.


كساني كه آزمايش 2007/ 1386 را ترتيب داده بودند، الارد موسك و همكارش ولكوپ در هلند، بسيار تحت تاثير نتايج اين مطالعه قرار گرفته‌اند. آن‌ها مي‌گويند:‌ » ما مي‌توانيم ببينيم كه اين مطالعه آغاز راهي بلند و جذاب است.» موسك هم در تاييد نظر گيگان مي‌گويد: « با اين كه در حال حاضر اين تكنيك براي تصاوير 256 پيكسلي جواب مي‌دهد،‌ اما گروه‌هاي ديگر در سراسر جهان مي‌توانند با الهام از اين كار تصاوير بزرگ‌تر و پيچيده‌تري را از اجسام كدر عبور بدهند.»

منبع:هوپا